TALSAYAK

Edebiyat ve Eğitim Seçkisi

Yıl Sonu Duygulanmaları…

Posted by talsayak 30 Aralık 2005

Bazen hayat küçük bağışlarda bulunur bize.

Kimi zaman bunu farkına varmayız, kimi zaman da hayatın cömertliğine karşılık vermekten korkarız.

Belki de hayatımızı değiştirecek, bize hayatımızın en önemli olayını henüz yaşamadığımızı gösterecek bir fırsatı kaçırırız. O ?en önemli olay? da ?önemli? olmaktan çıkar ve hiçliğe karışır böylece..onu yaşama ve anlama şansımızı kaybetmiş oluruz. Belirsizliğin esrarına kayıtsızlık…

Kendi geleceğimizi yeniden yaratma fırsatını görmezden gelirken, o geleceğin içinde yaşama imkanı bulacak başkalarının da hayatlarını etkileriz.

Aslında kendi geleceğimizden kaçarken bile, kimbilir kimlerin geleceğine karışır gideriz.

En büyük projemiz ?kendi hayatımız? olması gerektiği halde, birçoğumuzun en kayıtsız kaldığı projedir kendi hayatlarımız.

Hayatımızın kalın duvarlarında ansızın oluşan küçük çatlaklardan dışarı süzülmek yerine, bırakırız, hayatımız kendi halinde devam etsin. Çelişkisiz, durgun, heyecansız ama güvenli.

Bazen hayat bize küçük bir bağışta bulunur.

Bakışlarımız birine takılır, tek bir andır bu, ama zaman durdurulduğunda, nasıl da genişleyip derinleşebildiğini hissederiz. Hiç tanımadığımız birinin anılarına delice bir açlık duyarız. Hayatımızın sevmediğimiz her bölümünden arınırız sanki.

Tek bir an çoğalır, genişler ve birçok sarsıcı ?an?a dönüşür.

Sonra birçok defa ve birçok farklı konuda olduğu gibi, dururuz… Birden sınırda olduğumuzu hissederiz çünkü. Yakıcı bir duygu sarar bedenimizi. Kim kurtarabilir bu yangından bizi?

Hiçkimse…

Hiçkimse kurtaramaz bu alevlerin içinden bizi…

Ama bizi kurtarmak isteyenleri, bu girişimlerinden biz kurtarabiliriz bir hareketimizle. ?Yanan bir binadan bir çocuğu kurtaramam. Oysa o, bu girişimden kurtarmalıdır beni; yere atlamalıdır.?

Dururuz..ve sonra çıkıp gideriz kendi yangınımızın içinden.

Bıraktığımız yerden eski hayatımıza katılırız, zaten ne kadar zaman geçmiştir ki…

Belki biraz sarsılırız ama, ne kadar genişleyip derinleşse de.. tek bir andır neticede, unutur gideriz. ?Bir yararı yoksa, ölür gider anılar?.

Biz insanlar böyleyiz işte.

Hayat bazen çoğu insandan esirgediği küçük bir bağışta bulunur bize ama, kimi zaman farkına varmayız, kimi zaman da hayatın bu cömertliğine karşılık vermekten korkarız.

İşin doğrusu hayat da, biz insanları hiç anlayamaz bazen. Yıllar geçer gider ?bir göz yumup açmış gibi?.

İşte bir gün sonra yaş kırk iki?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

 
%d blogcu bunu beğendi: